Skye Blandford

 

______________________________________

 

25 ธันวาคม 2010

 

โดดเดี่ยว

นั่นคือความคิดแรกของเธอเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก รอยคล้ำใต้ตาปรากฏให้เห็นบางๆ เธอยกมือขึ้นลูบมันก่อนจะถอนหายใจ

ทั้งๆที่ไม่เคยเกลียดเทศกาลคริสต์มาสเลยแท้ๆ

ฤดูกาลที่หนาวเหน็บ หากแต่อบอุ่น

ฤดูกาลที่มีแต่ความขาวโพลน หากแต่เต็มไปด้วยสีสัน

ฤดูกาลที่เงียบเหงา หากแต่เต็มไปด้วยเสียงเพลง

ถึงแม้ฤดูหนาวจะเป็นฤดูที่ชอบน้อยที่สุดในฤดูทั้งสี่ แต่เทศกาลคริสต์มาสกลับเป็นวันที่เธอชอบมากที่สุดในรอบปี

แต่ไม่ใช่ปีนี้

ความเหงาที่ทำให้ฤดูหนาวยิ่งทวีความหนาวขึ้นหลายเท่า เธอไม่ชอบ

เธอสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป พยายามบอกให้ตัวเองร่าเริง แล้วหยิบเสื้อโค้ทที่หัวเตียงมาสวมแล้วเช็คความพร้อมสุดท้าย ก่อนจะออกจากบ้านโดยไม่ลืมหยิบกล่องของขวัญกล่องหนึ่งติดมือไปด้วย

 

*************

 

เมื่อเธอไปถึงงานเลี้ยงก็เริ่มแน่นขนัดไปด้วยผู้คนแล้ว เธอเดินเข้าไปในงาน ทักทายผู้คนที่รู้จักหลายคนแต่ก็ไม่ได้ยืนคุยอยู่นาน

เธอเดินวนรอบงานอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่พบคนที่กำลังตามหา

คุณทัตสึมิ ผู้เป็นเจ้าของของขวัญที่อยู่ในมือของเธอ

เธอเหลือบมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังห้อง บอกเวลาเลยหนึ่งทุ่มตรงมาสักพักแล้ว

สงสัยจะมาเร็วไป

ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะยืนรออยู่เฉยๆ แต่ปฏิเสธท้องเจ้ากรรมที่ส่งเสียงประท้วงไม่ได้ เธอไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เช้าแล้ว เป็นธรรมดาที่จะหิว แถมของกินในงานยังล่อตาล่อใจเหลือเกิน เธอตัดสินใจจะไปหาอะไรมากิน ในระหว่างที่กำลังตักอาหารอยู่ก็ได้ยินเสียงทักทายที่คุ้นเคย

“สกาย!!”

"อ้าว? สวัสดีค่ะ คุณกลัซ ไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วนะคะ" เธอกล่าวยิ้มๆ กลัซพยักหน้าตอบ

เธอสังเกตจานที่อยู่ในมือของกลาซีร์ มีอยู่สองใบ

"มากับใครเหรอคะ?"

"ครับ? อ้อ...ผมมากับคุณคาร์ล" เขาทำหน้าเขิน หันหน้าไปมองคาร์ลที่นั่งรออยู่ตรงมุมห้อง เธอหันมาสบตากับกลาซีร์และสกายพอดีจึงยิ้มและก้มหัวเป็นการทักทาย ทั้งสองยิ้มตอบ

"น่ารักนะคะ"

"เอ๋..ครับ?"

"คุณคาร์ลน่ะค่ะ น่ารัก นิสัยดีด้วย"

กลาซีร์ได้แต่หัวเราะแหะๆ เกาท้ายทอยแก้เขิน สกายสังเกตว่าหน้าของเขาเป็นสีเข้มกว่าเมื่อครู่ซะอีก

ดีแล้ว…เธอบอกกับตัวเอง

"เอ…แล้วสกายมากับฟงใช่ไหมครับ? แต่ผมยังไม่เห็นฟงเลยแฮะ อยากทักสักหน่อย.."

เธอเม้มปากแน่น นิ่งไปครู่หนึ่ง

"เปล่าค่ะ" เธอกล่าวเบาๆ "คุณฟง...ไม่ได้มา"

"อ…อ้าว? ทำไม…."

"เขาคงยุ่งๆน่ะค่ะ ฉัน..ไม่ค่อยอยากรบกวน" เธอหรุบตาลงต่ำ กำชายกระโปรงตัวเองแน่น

กลาซีร์เงียบไป เริ่มมีสีหน้าเป็นกังวล “สกาย....”

“อ๊ะแต่ว่า ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันก็รบกวนเขามามากแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะกลับแล้วด้วย” เธอรีบบอก ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง

แต่กลาซีร์ก็ยังมองเธอด้วยสีหน้าที่แสดงออกมาว่า ‘ไม่เป็นไรจริงๆเหรอ?’

เธอยิ้ม ดันไหล่เขาเบาๆ

“คุณคาร์ลรอแย่แล้วค่ะ”

“อ่ะ ถ้างั้น...” กลาซีร์เดินไปหาคาริสส์แต่ก็ยังหันหน้ากลับมามองเธอด้วยความเป็นห่วง

ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็เหมือนเดิม ห่วงใยคนอื่นอยู่เสมอ...

สำหรับเธอ เขาก็เป็นเหมือน ‘พี่ชาย’ พี่ชายที่แสนดี คอยให้คำปรึกษาและเป็นห่วงเป็นใยเธอเสมอ

แต่เธอรู้ดี ว่าความห่วงใยทั้งหมดที่เขามีให้มันไม่ใช่แบบที่พี่ชายให้น้องสาว

เธอรู้ รู้มาตลอด...แต่ก็ไม่เคยพูดออกไป

เพราะรู้แบบนั้น ช่วงใหญ่ๆที่ผ่านมานี้เธอจึงพยายามตีตัวออกห่าง ไม่ฉุดรั้ง ไม่เรียกร้องใดๆทั้งนั้น เพราะรู้ว่ายิ่งใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่ เวลาที่ต้องแยกจากกันก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงเป็น ‘คนสำคัญ’ เธออยากให้เขามีความสุข

ใช่ มีความสุข

อย่าเป็นเหมือนเธอ 

เธอถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ แล้วไปยืนหลบอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ๆ ผู้คนยังทยอยเข้างานมากันเรื่อยๆ มีหลายคู่ที่เริ่มเต้นรำกันแล้ว

เธอมองนาฬิกาอีกรอบ สองทุ่มกว่าแล้ว คนที่เธอมองหาอยู่ก็ยังไม่มา เธอตั้งใจว่าจะยืนรออีกสักพัก แต่มีเพื่อนที่มหาลัยเข้ามาขอเต้นรำด้วย พอเธอทำท่าว่าจะปฏิเสธ เพื่อนคนนั้นก็รีบคว้าข้อมือแล้วดึงเธอเข้าไปตรงฟลอร์เต้นรำ ทำให้เธอไม่มีทางเลือก

ตอนที่เต้นรำ เธอเหลือบไปเห็นกลาซีร์กับคาริสส์พอดี

ทั้งคู่ดูเหมือนว่าจะเคอะเขินกันมาก หน้าแดงไปถึงใบหู ไม่ยอมมองหน้ากัน

แต่ก็ดูมีความสุข...

เธอมองแต่มองสองคนนั้นจนเผลอเหยียบเท้าคู่เต้นรำไปเต็มแรง เขาร้องโอ๊ย เธอได้แต่ขอโทษขอโพยแล้วก็ขอตัวออกมา

ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเธอ 

 

เธอกล่าวลาคนรู้จักในงาน แล้วรีบออกมาโดยที่ไม่ลืมเสื้อคลุมกับของขวัญที่ฝากไว้หน้างาน

เธอทนอยู่ตรงนั้นไม่ได้ เพราะความรู้สึกบางอย่างมันจุกอยู่ในอก

อิจฉา....? 

พอคิดแบบนั้น ก็นึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทันใด

เธอไม่ควรจะรู้สึกแบบนั้น เขามีความสุข เธอก็ควรจะยินดีด้วยแท้ๆ

ไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด

อากาศข้างนอกเย็นลงกว่าตอนที่เธอมาถึงงานตอนแรก

แต่ตอนนี้เธอไม่รู้แล้วว่าอากาศที่ปะทะผิวหน้ากับหัวใจของเธออะไรหนาวเหน็บกว่ากัน...

 

*************

 

เกือบสามสิบนาทีต่อมา เธอเดินมาถึงหน้าบ้านของทัตสึมิ ท่าทางเขาจะออกไปแล้วเพราะในบ้านมืดสนิท

คงสวนทางกัน

เธอกับเขาคงจะดวงไม่สมพงศ์กันจริงๆ เธอคิดแล้วหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะวางกล่องของขวัญไว้หน้าบ้าน แล้วก็เกิดลังเลว่าจะรอให้กับเจ้าตัววันหลังดีรึเปล่า แต่คิดอีกที วางไว้แบบนี้คงดีกว่า เกิดให้วันหลังแล้วคลาดกันเหมือนวันนี้อีกคงแย่...

เธอหันไปมองอพาร์ตเมนต์ของคุณเกลที่อยู่เยื้องๆไปของอีกฝั่งถนน ที่ๆเขาคนนั้นอยู่...

“สุขสันต์วันคริสต์มาสนะคะ” เธอกระซิบแผ่วเบา

เธอยืนอยู่ตรงนั้นแสนนาน...

จนหิมะโปรยปรายลงมา

.

.

.

______________________________________

*เพิ่มเติม*

- อา...วัยรุ่น

- จบแม่มดื้อๆแบบนี้แหละ 5555555 /เลว

- ฟงไม่ได้มางาน  สกายเกรงใจเลยไม่ได้ชวน แน่นอน ฟงก็ไม่ได้มาชวนสกาย กร๊าก คือมันเฮิร์ตนะ เป็นใครก็ต้องหวังใช่มั๊ยล่ะ orz

- เรื่องกลัซ อ่า...ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วอิจฉาหรือหึงกันแน่ /นี่มันแย่....orz

- ไปถึงบ้านคุณทัตตอนเกือบๆสามทุ่ม หิมะตกตอนห้าุ่ทุ่ม...เท่ากับว่ายืนอยู่สองชั่วโมงกว่า /หวัดไม่แดรกก็ไม่รู้จะว่ายังไง = ="

- ส่วนของขวัญที่ให้คุณทัต "อยากได้อะไรก็ได้ให้หนูตะเภา "

นี่ของหนูตะเภาค่ะ จะยอมใช้ไหมเนี่ยยยย

ส่วนนี่ของคุณทัตค่ะ อยากให้เองแหละ ผ้าพันคอzara (จริงๆเค้าชอบเอง แอร๊ยย)

- ในกล่องมีการ์ดใบนึง "สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ ขอให้คุณทัตสึมิและหนูตะเภามีความสุขมากๆนะคะ ของคุณทัตสึมิเป็นของขอบคุณที่ฉันไปรบกวนที่ธนาคารทุกเดือน ถ้าไม่รังเกียจก็ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ"

- เออ ชุดสกาย ครอปรูปมาเพราะยังไม่เสร็จ+ไม่ได้ลงสี ถ้าเสร็จแล้วยังไงอาจจะมาอีดิทค่ะ T_T (อาจจะ..อาจจะ)

 

ปล. ขอโทษที่มาช้าค่ะ แถมแทบไม่ได้ตามอ่านของใครเลย ขอโทษนะคะ T_T ช่วงที่ผ่านมายุ่งๆอยู่ แต่ตอนนี้ติดรับตรงแล้ว แฮปปี้ลัลล้า 55555 หลังจากนี้จะเริ่มตามอ่านล่ะ

ปล.2 สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังค่าาาา มีความสุขมากๆน๊าทุกคน